22 augustus: ‘Ons Leven Limburg’ heeft een gesprek met de gedeputeerde de heer Sleypen

We bespreken de stand van zaken van de opmaak van de ruimtelijke structuurplannen in de gemeenten die verplicht werden een woonwagenterrein in hun plan op te nemen. In de meeste gemeenten is dat al in orde of zal dat vrij snel gebeuren. Maar de heer Sleypen draait niet rond de pot en vertelt ons dat dit niet zonder morren door de gemeentebesturen gerealiseerd is. Ze zien de woonwagenbewoners nog liever gaan dan komen! En nu moet nog de moeilijkste stap komen: de effectieve uitvoering. Daar knelt duidelijk het schoentje, ook de provincie is zich hier van bewust. De gemeenten moeten een uitvoeringsplan voor het woonwagenterrein opmaken, en wat denk je … daar maken ze liever geen werk van! Ook hier weer hebben de gemeenten nood aan een extra druk of stimulans, dus overweegt de heer Sleypen om de gemeenten een extra subsidie te voorzien voor het opmaken van zo’n uitvoeringsplan. Dat kost een gemeente namelijk veel geld, dat ze liever aan andere dingen willen uitgeven. Hopelijk zorgt zo’n subsidie voor minder weerstand en lukt het om hiermee de uitvoering van nieuwe terreinen op gang te krijgen. ‘Ons Leven’ is blij met dit initiatief van de gedeputeerde, maar beseft heel goed dat er nog altijd een heel lange weg af te leggen valt!

26 augustus: infostand ‘Ons Leven’ op het wereldfeest in Bokrijk

Veel zon, veel volk, veel koffie, een leuke ambiance … zo kan je in ‘t kort omschrijven hoe deze dag verlopen is. De stand van ‘Ons Leven’ stond niet zo centraal opgesteld, maar we kregen toch regelmatig het bezoek van mensen die nieuwsgierig waren naar de werking of die gewoon een gratis tasje koffie kwamen drinken. De reacties waren allemaal positief en we kregen ook de steun van enkele andere Voyageurs. Bedankt hiervoor!

Eind augustus in Antwerpen

27 augustus: persconferentie van de provincie Antwerpen en 9 Antwerpse gemeenten over de woonwagenterreinen in Antwerpen

Op de persconferentie werd een memorandum aan de pers voorgesteld die opgemaakt werd door de provincie en door de 9 gemeenten die een gemeentelijk woonwagenterrein op hun grondgebied hebben. De persconferentie was bedoeld om bij de Vlaamse overheid nog eens te benadrukken dat er een groot tekort is aan standplaatsen en financiële middelen voor het beheer van terreinen. Ook wensen ze dat er een meer dwingend beleid komt zodat ook andere gemeente worden verplicht om hun verantwoordelijkheid op te nemen. Na het formelere gedeelte kreeg de pers de mogelijkheid om het woonwagenterrein De Schans in Mechelen te bezoeken. ‘Ons Leven Antwerpen’ had een reactie voorbereid op het memorandum. Godelieve, de woordvoerster voor de afdeling Antwerpen nam op het einde van de persconferentie het woord en richtte zich voornamelijk tot het provinciebestuur. Misschien hadden de medewerkers van de provincie niet echt verwacht dat er een reactie van de woonwagenbewoners zou komen, maar ze bedankten Godelieve toch voor de directheid waarmee ze haar commentaar formuleerde. Ook andere aanwezigen vonden haar interventie goed. We hebben op 25 september een ontmoeting met de bevoegde gedeputeerde, en daar zullen we de reactie meer in detail met hem bespreken. We gaan voor deze ontmoeting nog wat meer woonwagenbewoners uit de provincie uitnodigen. Dat wordt het belangrijkste werkpunt op onze volgende vergadering.

Eind juli, eerste helft van augustus

Wegens de vakantie is het een beetje windstil. Dit geeft me tijd om onze studiedag van 20 oktober voor te bereiden. Hiervoor doe ik bij alle leden van ‘Ons Leven’ (zowel Limburg als Antwerpen), tussen hun reizen door, een persoonlijk bezoekje. Ik wil van hen afzonderlijk een soort portret maken dat dan in oktober aan het publiek getoond wordt. Met een foto en een tekstje hoop ik de bezoekers ervan te overtuigen dat deze vrijwilligers zich de afgelopen maanden niet voor niets hebben ingespannen. Zij vertellen o.a. waarom zij het belangrijk vinden om zich in te zetten voor hun gemeenschap, dat ze weldegelijk resultaten van hun werk zien en sommigen doen zelfs een oproep aan het beleid, de burgers of andere woonwagenbewoners om mee aan hun zaak te trekken. Het wordt een mooie verzameling!

Ondertussen lijkt er in Oost-Vlaanderen, meer bepaald in St-Gillis-Waas, iets gaande te zijn. Een Voyageursfamilie moet het stuk grond verlaten waar ze al jaren met wagens staan. De gemeente wil hen een tijdelijke oplossing bieden en later voor een definitieve oplossing zorgen door een gemeentelijk woonwagenterrein te installeren. Ik krijg telefoon van de burgemeester (omdat alle andere deskundigen van Odice of het VMC op vakantie zijn). Hij heeft een technische vraag over de inrichting van een woonwagenterrein. Hij heeft een voorstel gedaan om het toekomstige terrein te organiseren in een bepaalde woonwijk. Na veel en hevig protest van buurtbewoners, trekt hij dit idee in en zoekt naar een andere mogelijkheid. Hij vraagt zich af of het mogelijk is een woonwagenterrein in recreatiegebied te organiseren, weliswaar door een ruimtelijk uitvoeringsplan op te maken. Hierop kan ik niet veel antwoorden, maar ik stel wel voor dat hij misschien nog eens overweegt om het gesprek met de boze buurbewoners aan te gaan om zo zijn eerste voorstel opnieuw op tafel te leggen. Vroem en waarschijnlijk ook ‘Ons Leven’ zijn zelfs bereid om hem hierbij te helpen. Maar daar heeft hij weinig oren naar, hij heeft duidelijk schrik gekregen van zijn bewoners en zoekt daarom liever naar een andere - gemakkelijkere - oplossing, zonder al te veel heisa. Maar hierdoor dreigt een toekomstig terrein weer eens in een achteraf hoekje gestoken te worden! Het is spijtig dat we op dit ogenblik nog geen vaste groep in deze provincie hebben zodat we kort op de bal kunnen reageren vanuit de doelgroep. Toch vraag ik de mensen uit Limburg wat ze van deze situatie vinden en of zij vanuit ‘Ons Leven Nationaal’ willen reageren. Dat willen ze zeker doen! We proberen nu een lokale journalist te pakken te krijgen om commentaar te kunnen geven op deze gang van zaken.

Eind augustus hebben we in Limburg nog twee belangrijke activiteiten op onze agenda staan. Woensdag 22 augustus hebben we met een delegatie van ‘Ons Leven’ een afspraak met de gedeputeerde Sleypen van het provinciebestuur. We willen van hem horen wat de stand van zaken is met de gemeenten, maar we willen ook nog eens de pijnpunten in Limburg op een rijtje zetten. Op dit ogenblik merken we dat veel van de gemeenten die verplicht werden een woonwagenterrein in hun ruimtelijk structuurplan op te nemen, dit gedaan hebben maar helemaal niet van plan zijn dit effectief uit te voeren! Vooral omdat het aan politieke wil ontbreekt. Kan de provincie geen druk uitoefenen op de gemeentebesturen om deze plannen met zekerheid uit te voeren? We zijn benieuwd wat Sleypen hierop te antwoorden heeft.

De enige gemeente die momenteel haar verantwoordelijkheid opneemt is Bilzen. Ze voorzien, waarschijnlijk binnen twee jaar, een officieel terrein om de overbevolking in Genk voor een deel te ontlasten. Maar in de tussentijd organiseren ze op eigen kosten een tijdelijk woonwagenterrein voor de mensen die momenteel illegaal staan in Driehoeven, Genk.

Op 9 augustus is er op het gemeentehuis een vergadering voor de toekomstige bewoners met de schepen en de bevoegde ambtenaren. Tijdens deze vergadering worden de (voorlopige) plaatsen toegekend. Bij de start van de vergadering hadden enkele Voyageurs een afwachtende houding, maar tegen het einde hebben de meeste van hen toch beslist om een plaats te benemen op dit nieuwe tijdelijke terrein. De verantwoordelijke voor het woonwagenterrein leidt de vergadering met vaste hand maar lijkt ook zeer toekomend naar de bewoners toe. Dit is een eerste positieve stap in de richting van een definitieve oplossing in Bilzen.

De tweede activiteit is de deelname van ‘Ons Leven’ aan het Wereldfeest op zondag 26 augustus in Bokrijk. Er worden afspraken gemaakt om een infostand te organiseren, maar ik heb eerder de indruk dat het voor de mensen meer gezien wordt als een aangenaam moment om met de groep gezellig samen te komen. De contacten die ze daar kunnen hebben met burgers komt op de tweede plaats. Ach, ik gun het hen, want ze mogen zeker ook plezier beleven aan de inspanningen die ze leveren. In september gaan we opnieuw druk aan de slag en dan kan zullen de gezellige momenten plaats moeten maken voor ‘big business’!

9 juli: gesprek met medewerkers van de provincie Antwerpen

Samen met een delegatie van ‘Ons Leven’, afdeling Antwerpen, hebben we een goed gesprek met twee medewerkers van de diensten wonen en welzijn van de provincie Antwerpen. Het belangrijkste uit dit gesprek is dat de mensen van ‘Ons Leven’ de indruk hebben gekregen dat er op een hoger beleidniveau mensen zijn die hen goedgezind zijn en samen met hen willen nadenken over een beter woonwagenbeleid in de provincie. We hebben twee belangrijke zaken concreet afgesproken: we worden betrokken bij een persconferentie over een memorandum die 9 gemeenten + de provincie hebben opgesteld én we gaan samen een ontmoeting organiseren tussen woonwagenbewoners en de verantwoordelijke gedeputeerden. De medewerkers van de provincie vinden het belangrijk dat de stem van de woonwagenbewoners ook gehoord wordt en vandaar dat ze instemmen dat ‘Ons Leven’ tijdens de persconferentie ook haar visie kan geven op de tekst die de 9 gemeenten hebben geschreven (de tekst is vooral een oproep aan het Vlaamse beleid om meer druk te zetten op andere gemeenten om ook woonwagenterreinen te installeren). En ze vinden het een goed idee dat er een gesprek komt met de gedeputeerden, zeker nu het provinciaal ruimtelijke structuurplan herbekeken wordt en er in het vorige plan geen aandacht was voor woonwagenterreinen.

Na mijn verlof krijg ik opnieuw positief nieuws van de provincie: er werden data vastgelegd. De persconferentie over het memorandum zal plaatsvinden op maandag 27 augustus in Mechelen; de ontmoeting met de gedeputeerden is voor dinsdag 25 september.

In Antwerpen zullen we vanaf nu dus ook met een hogere versnelling aan het werk moeten

Juni 2007

Deze maand is er niet veel spannends gebeurd. Na de eerste keer dat we zijn samengekomen met de twee afdelingen heb ik nog geprobeerd om contacten te leggen met lokale verenigingen in Bilzen en Lommel, maar veel positieve respons krijg ik niet. Heeft het iets met de eindejaarsexamens of met de vakantiekoorts te maken?

Wat ook met de eindexamens te maken heeft zijn de vragen die we gekregen hebben van 2 studentes journalistiek van 2 hogescholen. Zij willen voor hun eindwerk een reportage maken over woonwagenbewoners en kloppen bij ons aan. In Limburg en in Antwerpen worden interviews afgenomen. Dit komt als een welgekomen oefening na de mediatraining die al een tijdje geleden afgelopen is. Ikzelf wordt samen met Godelieve uit Antwerpen geïnterviewd. En als ik eerlijk moet zijn, vind ik dat Godelieve heel goed haar best doet! Ze heeft duidelijk iets van de training onthouden. Ik hoop dat we de afgewerkte filmpjes te zien krijgen en zelfs kunnen gebruiken als discussiemateriaal voor de groep. Hopelijk houden de studentes hun woord en krijgen we een exemplaar van hun werk.

Ondertussen voer ik gesprekken met de woonwagenwerkers uit Oost-Vlaanderen en Vlaams-Brabant om te bekijken of we in de toekomst kunnen samenwerken en of er in deze provincies ook groepen woonwagenbewoners kunnen aansluiten bij ‘Ons Leven’.
In Oost-Vlaanderen maak ik met Liesbeth onmiddellijk een afspraak. Zij zal eind juni enkele mensen bijeen roepen voor een ontmoeting met mij en iemand van ‘Ons Leven’. Op deze informele bijeenkomst gaan we proberen de mensen ervan te overtuigen dat het ook een goede zaak is dat er in Oost-Vlaanderen een georganiseerde werking van woonwagenbewoners ontstaat. Om de mensen er echt van te overtuigen, beslist Godelieve om me te vergezellen. Zij kan het altijd zo goed uitleggen! Voor de mensen uit Limburg is de afstand te ver en het uur te laat, ze laten het overtuigingswerk dus aan Godelieve over.
Uiteindelijk ontmoeten we Liesbeth en (maar) twee Voyageurs uit Maldegem. De opkomst is een teleurstelling, maar misschien heeft het slechte weer er mee te maken. Toch is het geen verloren ontmoeting. We spreken met de twee af dat we een tweede poging willen ondernemen, maar deze keer op eigen terrein. We zullen samen komen bij Vaya en Libert in Maldegem thuis. Zij verzekeren ons dat ze wat mensen bij elkaar zullen krijgen. Ik heb er goede hoop op.
Met Aster, de woonwagenwerker van de provincie Vlaams-Brabant, zal de samenwerking voor later op het jaar zijn. Hij is van plan om in het najaar een ontmoeting te organiseren met de gedeputeerde en enkele woonwagenbewoners. Dit kan een ideaal ogenblik zijn om de mensen warm te maken voor een aansluiting bij ‘Ons Leven’.

Tijdens deze maand vernemen we dat er werken begonnen zijn in Bilzen om een (tijdelijk?) woonwagenterrein aan te leggen. Het terrein ligt in een industriële zone en vlakbij de aansluiting van de autosnelweg. De locatie is gelegen naast een compostbedrijf en ligt tamelijk ver af van andere bewoning. Op het eerste zicht is er geen protest van buurtbewoners. Maar wat niet is, kan uiteraard nog komen. Ik vind de contactgegevens van een buurtcomité en overleg met de mensen van ‘Ons Leven’ of we al dan niet een ontmoeting proberen te organiseren met deze buurtbewoners. Na een beetje twijfel, beslist de groep dan toch om voorzichtig contact op te nemen met dit comité. Gewoon de vraag stellen om ons eens te ontmoeten, kan niet veel kwaad, denken we. Hoe dit afloopt, lees je later.

4 juli 2007: tweede vergadering met Ons Leven Nationaal

We komen voor een tweede keer met de afdelingen Antwerpen en Limburg van ‘Ons Leven’ samen. Liesbeth, woonwagenwerkster van Oost-Vlaanderen, is er ook bij. Zij komt eens kijken hoe onze vergaderingen lopen.
Op de agenda staat o.a. de samenwerking met Vroem ivm het Interregproject rond arbeid. ‘Ons Leven’ wordt door Vroem beschouwd als een belangrijke partner die op verschillende ogenblikken in het project zal bevraagd worden ivm arbeid bij woonwagenbewoners. De mening van de woonwagenbewoners zal het project voor een groot deel sturen. Meer info over het Interregproject kan je op deze site lezen onder de rubriek ‘Romani culture and employement’.
We bespreken ook de aanmaak van een algemene folder voor ‘Ons Leven’. Tinus heeft blijkbaar verborgen talenten, want hij heeft een eerste voorbeeld gemaakt. Het zijn goede eerste ideeën en we beslissen dan ook om de rest van het jaar hier verder aan te werken.
We leggen daarna nog de laatste hand aan de oprichting van de vzw: de laatste handtekeningen moeten gezet worden en daarna kunnen de papieren naar de Rechtbank van Koophandel gezonden worden.
Na deze vergadering zullen de activiteiten in de zomer zo goed als stil liggen. Toch zijn er nog enkele interessante momenten: volgende week hebben we in Antwerpen een gesprek met 2 medewerkers van de provincie Antwerpen ivm het woonwagenbeleid in de provincie, en op zondag 26 augustus staan we met een infostand op het Limburgse Wereldfeest in Bokrijk. Iets om naar uit te kijken.

5 juli 2007: bijeenkomst met Maldegemse Voyageurs

Vaya en Libert hebben woord gehouden. Ze hebben een 6 tal mensen, voornamelijk familieleden, kunnen overtuigen om deze avond naar mij te komen luisteren. Liesbeth is ook aanwezig.
Ik heb niet veel overredingskracht nodig, want na een uurtje zijn de mensen bereid om met Vroem en ‘Ons Leven’ in zee te gaan. Begin september zal ik met hen een eerste keer vergaderen en ik probeer voor hen een mediatraining georganiseerd te krijgen. Omdat deze Voyageurs allemaal werken, zal het een extra inspanning vragen van hen om op avonden of in het weekend tijd vrij te maken. Hopelijk lukt het ons om met de lesgever van de mediatraining hierover ook afspraken te maken.
Maar het enthousiasme in Maldegem is vrij groot, vooral omdat ze de afgelopen jaren in deze gemeente veel tegenslag hebben gehad. Hier lijkt het alsof het gemeentebestuur liever geen woonwagens op haar grondgebied heeft.
Liesbeth kondigt aan dat ze op 10 december een ontmoeting gepland heeft met de gedeputeerden van de provincie Oost-Vlaanderen. Dit is een eerste opportuniteit om ons als groep te manifesteren. Na de zomer gaan we deze bijeenkomst dan ook goed voorbereiden.
Ik geloof dat we in Oost-Vlaanderen nu ook echt begonnen zijn.
In het najaar zal mijn agenda goed gevuld geraken, geloof ik.

31 mei 2007: Eerste teamvergadering met ‘Ons Leven Nationaal’

Voor de eerste keer zijn we met de afdeling Antwerpen en de afdeling Limburg van Ons Leven samengekomen om te vergaderen. In de toekomst hopen we nog andere provinciale afdelingen te mogen begroeten tijdens deze bijeenkomst van ‘Ons Leven Nationaal’.
Ik heb een lange agenda opgemaakt omdat er veel te bespreken valt. De dag duurt van 10u tot 16u. Ik hoor niemand van de leden zijn/haar ongenoegen uiten over de duur van deze vergadering, dat bewijst nogmaals hun enthousiasme. Daarom, en om even uit te blazen, nodigt Vroem ze uit om op de middag samen een hapje te gaan eten.
Bijna alle leden uit Limburg zijn aanwezig, er is maar een kleine delegatie van de Antwerpse afdeling want twee leden hebben deze ochtend afgebeld omdat ze met pech langs de weg staan.
We starten de vergadering met een discussie over de communicatie onder de leden van de groep. Dit thema moet dringend eens aan bod komen omdat er de afgelopen weken enkele kleine fricties onder enkele mensen waren ontstaan. Maar om het gesprek in goede banen te leiden, verdeel ik de groep in kleine groepjes en geef hen enkele stellingen mee waar ze moeten over nadenken. Wanneer er in kleine groep besloten is hoe er gereageerd moet worden op bepaalde situaties, bespreken we dit met iedereen. Het valt op hoe eensgezind de mensen zijn. Ze willen dat alles altijd in groep besproken wordt, enkel bij dringende zaken kan het dat er eerst enkele groepsleden zijn die de zaak eerst bespreken, maar de groep zal nog altijd de eindbeslissing nemen. Er wordt ook afgesproken dat er in de groep beslist wordt welke info er wel en niet mag doorverteld worden. Dit om misverstanden ontstaan door verkeerde informatie te vermijden. Leden uit de groep die toch zaken gaan doorvertellen, zullen worden teruggefloten door de rest van de groep. Ik ben benieuwd of iedereen met deze afspraken rekening zal houden. Op een volgende vergadering gaan we hier nog even verder op in.
De rest van de vergadering gaat op in het bespreken van alle agendapuntjes. Het gaat om de statuten van de vzw, administratieve zaken, afspraken rond ontmoetingen met burgers en beleid en allerlei variapuntjes.
We zijn allemaal blij als we aan het laatste puntje van de agenda belanden, want het is een warme, lange dag geweest. We spreken af dat er voor de zomer nog één vergadering van ‘Ons Leven Nationaal’ zal plaatsvinden. Daarna zal de vakantie onze bijeenkomsten even stil leggen.

Mei 2007

Uitbreiding Ons Leven:

Het loopt vlot met de uitbreiding van de zelforganisatie van de woonwagenbewoners. Niet alleen in Limburg hebben we op onze teamvergadering in mei extra leden bij, we starten ook met de afdeling van Ons Leven in Antwerpen.

Limburg:

In Limburg komen we met 10 leden samen om heel wat te bespreken. We vergaderen van 10u tot 13u30, en we hebben eigenlijk nog tijd te kort om het uitgebreid over alles te hebben. Een belangrijk thema is de verdeling van de leden over de Limburgse gemeenten. Iedereen zal de stand van zaken rond terreinen in één of meerdere gemeente opvolgen. Deze mensen kunnen stappen zetten naar het gemeentebestuur of gesprekken hebben met de plaatselijke woonwagenbewoners of buurtbewoners. Uiteraard spreken we af dat elke stap die zij zetten in het kader van de werking met Ons Leven moet zijn en ook besproken moet worden op de teamvergadering.

Met Ons Leven vinden er in deze maand ook enkele ontmoetingen plaats met lokale verenigingen uit Beringen.
We gaan Vroem vzw en Ons Leven voorstellen op de integratieraad van de stad en worden gevraagd om hetzelfde te doen op een bijeenkomst van bestuursleden van de vrouwenorganisaties uit Beringen.
De aanwezigen staan allemaal vrij positief tav de komst van woonwagenbewoners in hun gemeente. Er worden heel wat vragen gesteld over de leefwereld van de Voyageurs. De mensen willen weten hoe de kinderen worden opgevoed, hoe het staat met religie en of er nog traditionele ritten of gebruiken zijn bij de woonwagenbewoners. Ook wordt er vaak gevraagd naar de verschillen en gelijkenissen met andere groepen van woonwagenbewoners. Dit ligt nogal moeilijk bij de mensen van Ons Leven omdat zij het beu zijn vergeleken te worden met andere groepen. Zij vinden het belangrijk dat de mensen weten dat zij Voyageurs zijn. Dat is voor mij meestal een signaal om in te springen en kort uit te leggen wie de andere groepen zijn en waar de verschillen liggen met de Voyageurs. Maar al en bij al lopen deze ontmoetingen vrij vlot en kunnen de mensen van Ons Leven zich goed uit de slag trekken. Ik weet niet hoe ze zullen reageren als er aanwezigen zijn die minder positief tav hen staan. De mensen van Ons Leven zeggen me dat ze dit ander soort publiek ook wel eens willen tegenkomen. Ze zijn blijkbaar klaar voor deze uitdaging. Misschien worden ze wel uitgedaagd op 27 september. Dan organiseren we in samenwerking met de pastoor van Koersel een grote ontmoetingsavond voor alle geïnteresseerde inwoners uit Koersel, Stal en Beringen centrum.

Om het gezicht van Ons Leven nog bekender te maken in Beringen, doen we met de groep mee aan de Galerijfeesten op 20 mei. We krijgen een stand die we zelf mogen aankleden. We hangen foto’s en teksten. Om de kas wat te spijzen, verkopen we tomatensoep met balletjes en wafels. Maar de opkomst valt wat tegen omwille van het sombere weer. De soep en wafels verkopen slecht. Toch spreken we heel wat mensen aan die onze stand voorbij wandelen. We geven hen een foldertje van Ons Leven, een foldertje van Vroem vzw en een uitnodiging voor de ontmoetingsavond in september in Koersel mee. Sommige mensen blijven staan voor een babbeltje en lijken erg geïnteresseerd, anderen lopen snel door.
In de loop van de dag komen zowel de schepen van sociale zaken als van ruimtelijke ordening met ons een praatje doen. We krijgen wat meer uitleg over de stand van zaken mbt de inrichting van een terrein in Beringen. Spijtig genoeg is er niet veel vooruitgang in de zaak. De gezinsbond en een buurtschool lijken interesse te hebben om een ontmoeting met de Voyageurs te organiseren. Ondanks het slechte weer en de lage opkomst sluiten we de dag tevreden af.

Twee dagen later krijg ik te horen dat er spanningen zijn onder enkele leden van Ons Leven. Het is blijkbaar heel moeilijk om op tijd met elkaar te overleggen. Als reeds genomen beslissingen zomaar wijzigen door enkele individuen wordt dat niet in dank afgenomen. Nochtans wordt er duchtig naar elkaar gebeld en wordt er toch naar een oplossing gezocht, al vallen er wel enkele harde woorden. Ze merken eigenlijk zelf niet dat ze aan het overleggen zijn.
De komst van nieuwe leden zorgt er blijkbaar voor dat de routine en de afspraken die er waren bij de oude leden een beetje overhoop gegooid worden. Er moeten dus duidelijk nieuwe afspraken gemaakt worden over de communicatie (en hiërarchie?) binnen de groep en het moet voor iedereen normaal zijn om niets op eigen initiatief te gaan ondernemen. Je zult streng teruggefloten worden door andere leden uit de groep. En dat geldt ook voor mij, hoor. Wees daar maar zeker van!

Antwerpen:

In Deurne komen we voor de eerste keer samen om te vergaderen met de leden van de afdeling Antwerpen van Ons Leven. Hier zijn ook twee Manoesjen bij en pater Bob. De eerste vergadering vindt plaats in de wagen van Godelieve, maar we verkiezen om de volgende keren in een neutraal vergaderlokaal van het cultureel centrum in de buurt samen te komen. De sfeer in de wagen is te huiselijk om goed te kunnen vergaderen.
We starten met na te denken over welke acties we dit jaar nog wensen te doen. Veel zal dat niet zijn. We kiezen ervoor om de situatie van het woonwagenterrein van Deurne van kortbij te volgen en om ons bekend te maken bij de stad en de provincie Antwerpen. We gaan dit doen in nauwe samenwerking met Annuska (terreintoezichter van Deurne) en Edwin (de Acht).
Omdat er plannen zijn om het terrein van Deurne te renoveren of een nieuwe locatie voor de bewoners te zoeken, zien we het als een eerste actiepunt om ons als partner in dit proces te profileren. We willen dat de stad ons degelijk informeert en op tijd over alles communiceert, maar ook dat ze naar ons luistert. Daarom stellen we een soort ‘eisenpakket’ op waarmee we onze verwachtingen omtrent een nieuw terrein gaan bekend maken bij de verantwoordelijken van de stad. Niet enkel het uitzicht en voorzieningen van een nieuw terrein komen hierin aan bod, maar ook de belangrijke vraag tot meer communicatie en informatie. Afwachten hoe de stad hierop zal reageren.

Mediatraining

Twee Voyageurs uit Limburg en vijf uit Antwerpen, plus Pater Bob, zijn gestart met de mediatraining. Ze krijgen drie halve dagen waarin ze gaan leren hoe ze een duidelijke boodschap kunnen geven aan mensen van de pers. Het is enorm belangrijk om het oubollige en stereotiepe beeld van de woonwagenbewoner te doorbreken en ervoor te zorgen dat de mensen horen, zien of lezen dat de woonwagenbewoner anno 2007 een mens gelijk een ander is, met dat kleine verschil dat hij gekozen heeft om in een woonwagen te wonen.
De belangrijkste boodschap is dat wonen in een woonwagen een recht is omdat de woonwagen vanaf 2001 erkent is als legale woonvorm, maar dat de overheid nog steeds niet voldoende voorzieningen heeft getroffen om van dit recht gebruik te kunnen maken. De woonwagenbewoners verwachten voldoende standplaatsen met een minimum aan basiscomfort.

De eerste dag krijgen ze een verslag van de training die 2 jaar geleden werd gegeven aan de eerste leden van Ons Leven. Katleen De Ridder van Trefmedia heeft toen een heel proces gevoerd met de mensen om hen bewust te maken van het feit dat wanneer er iets negatiefs in de pers komt, de woonwagenbewoners daar voor een groot deel zelf verantwoordelijk voor zijn. Zij heeft ook aangetoond hoe belangrijk het is om een goede relatie te hebben met persmensen en hoe je hen dan ook kan gebruiken wanneer jij iets te vertellen hebt. Er is dan ook, soms tot vervelens toe, met een echte camera geoefend in het geven van een interview.
Ook nu weer zullen de deelnemers moeten leren hoe ze een journalist moeten benaderen.
Buiten alle hilariteit die de eerste twee halve dagen al met zich heeft meegebracht, vind ik dat de mensen zeer aandachtig zijn en dat ze graag willen leren. Ze begrijpen heel goed dat het beeld dat burgers van hen hebben, ook dankzij hen mee in stand is gehouden. Ook beseffen ze dat ze het verschil met de burgermaatschappij niet te fel mogen benadrukken in een gesprek met een journalist. Zo duwen ze zichzelf te veel in het hoekje van een minderheidsgroep en worden de verschillen te veel uitvergroot (en dus ook de negatieve elementen en de vooroordelen). Het is een hele oefening om te zoeken naar de boodschap die ze wel willen brengen en naar de gelijkenissen die er zijn met de burgermaatschappij.
Ze kunnen thuis nog wat oefenen, want binnen 2 weken komt de test. Dan wordt elk van hen geïnterviewd door de lesgever die een soort ‘Jambers’ zal spelen en die vragen zal stellen die vertrekken vanuit de grootste clichés en vooroordelen die er zijn over woonwagenbewoners. Om ons goed voor te bereiden, ga ik in Deurne en in Hasselt op voorhand met de mensen oefenen.

Laatste halve dag: het oefenen van een interview.
De dag start met wat technische problemen. De kleine handcamera van de lesgever kan blijkbaar niet worden aangesloten op het tv-toestel. De deelnemers zijn opgelucht, hun geklungel zal niet op groot scherm te zien zijn.
Maar eerst moeten ze oefenen in het geven van hun boodschap. De lesgever interviewt iedereen zonder camera. Hij stelt nogal snedige vragen zoals: “Er wordt verteld dat jullie betrokken geweest zijn bij een vechtpartij. Wat hebt u daarop te zeggen?” “Er is op dit terrein een probleem van sluikstorten. Wat weet u daarvan?” De deelnemers mogen door deze vragen niet van hun stuk gebracht worden, ze moeten het gesprek zo sturen dat ze de lastige vragen naast zich neer kunnen leggen om hun boodschap erin te kunnen brengen (boodschap = de feiten over de erkenning van de woonwagen als woonvorm en het tekort aan standplaatsen).
Dit blijkt nog niet zo evident te zijn! De groep heeft het zichtbaar moeilijk om deze boodschap in een paar duidelijke zinnen te verwoorden, laat staan dat ze kunnen weerstaan een antwoord te bieden op de snedige vragen van de journalist.
De boodschap wordt daarom met een duidelijk schema nog eens ingeoefend vooraleer de camera wordt gebruikt. En deze herhaling werpt zijn vruchten af, want elke deelnemer slaagt erin om een redelijk tot goed interview te geven voor de camera. Maar ik weet nu dat we nog veel zullen moeten herhalen en oefenen. Dit moet een onderdeel worden van onze bijeenkomsten, zowel in Limburg als in Antwerpen. Misschien moeten we onze vergaderingen eindigen met een rollenspel om het verwoorden van de boodschap op een speelse manier te oefenen.

April 2007

Ons Leven:
De spanning stijgt. De mensen van Ons Leven hebben allemaal een programma gekregen voor het verloop van de eerste ‘algemene vergadering’ voor Limburgse Voyageurs op 4 april.
We hebben afgesproken dat de meeste uitleg gedaan zal worden door enkele leden van Ons Leven. Iedereen weet wat hij of zij moet zeggen.
Maar twee dagen voor de belangrijke dag, roepen de leden mij om nog eens samen te zitten. Ik voel al een beetje ‘nattigheid’. Na nog wat kleine praktische afspraken komt de aap uit de mouw. De leden vrezen dat de andere Voyageurs niet zullen appreciëren dat zij in de spotlights staan die avond . Ze beseffen dat ze op dit ogenblik nog niet voldoende steun genieten van de achterban en dat het beter is dat een neutrale persoon, een burger, het woord voert in hun plaats. Volgens mij hebben ze niet al te leuke opmerkingen gekregen toen ze andere Voyageurs hebben uitgenodigd voor de algemene vergadering. Tijdens een bespreking gaf Toon mij een zelfde opmerking. Hij geloofde ook nog niet dat Ons Leven al klaar was om zelf zo’n belangrijke vergadering te leiden.
Ik kon alleen maar proberen, maar ik wil de mensen nog niet zo ver duwen dat ze schrik gaan krijgen en zich uiteindelijk terug gaan trekken uit de vereniging omdat ze vrezen dat ze teveel op de voorgrond komen te staan. We spreken daarom af dat ik het woord zal voeren en af en toe de leden van Ons Leven betrek bij de uitleg. Misschien is dit nog niet zo’n slecht idee, want hopelijk, zijn de andere Voyageurs meer geneigd om rustig naar een burger te luisteren dan wanneer er iemand van hun eigen volk vooraan staat.

Algemene vergadering van Ons Leven en Vroem vzw voor alle Limburgse Voyageurs
(4 april):
Om 19u30 worden de mensen verwacht, maar een half uur voordien komen de eerste mensen al toe. Ook een hele delegatie uit Antwerpen, waaronder ook pater Bob en twee Manoesjen van het terrein van Deurne. De Voyageurs hebben hen er na veel overtuiging meegekregen. Deze groep uit Antwerpen gaat dit jaar ook de mediatraining volgen zodat ze na oktober mee in het project kunnen stappen.
We zijn nog niet klaar met het klaarzetten van de zaal. De taart moet nog aangesneden worden, maar er is nergens een mes te vinden. Vlug nog Jean bellen die niet veraf woont, zodat hij een mes kan meebrengen.

Het is 19u30, de mensen komen druppelsgewijs naar binnen. Jean is toegekomen met het mes, de taart is gesneden, we kunnen beginnen …
De huidige 7 leden van Ons Leven zitten achter mij, ik sta vooraan en gebruik een microfoon om mijn woorden goed te laten overkomen. Ik schat dat er zo’n 50 Voyageurs zijn komen opdagen. Niet zoveel als sommigen voorspeld hebben, maar voor de eerste keer lijkt mij dit een goede opkomst. Ik ben eigenlijk blij dat het geen overrompeling geworden is, dat vergadert toch gemakkelijker!
De zaal luistert aandachtig. Zelfs wanneer ik begin met te benadrukken dat de aanwezigen deze avond niet moeten verwachten een antwoord te krijgen op al hun vragen over hun individuele situatie, of dat ze vandaag veel goed nieuws gaan krijgen over de terreinen. Ik leg hen uit dat ze deze avond veel te weten gaan komen over de werking van Ons Leven en Vroem vzw en dat ze opgeroepen worden om zich mee in te zetten. Ze krijgen ook een laatste stand van zaken rond de situatie van de residentiële terreinen in Limburg. Informatie die we gekregen hebben van Thieu en die door enkele leden van Ons Leven verder aangevuld wordt (indien zij meer nieuws hebben).
De vergadering verloopt goed, ik onderbreek twee keer voor een korte pauze met koffie en taart. De mensen komen na de pauzes allemaal terug naar hun plaats (gelukkig maar!). Tijdens de eerste pauze kunnen de mensen zich inschrijven om lid te worden van Ons Leven. Ze hebben de keuze om deel te nemen aan de maandelijkse vergaderingen (raad van beheer) of aan de jaarlijkse vergadering (algemene vergadering). Er zijn enkele geïnteresseerden die zich inschrijven. Belangrijk is dat er uitbreiding komt in het dagelijkse werk van Ons Leven. We hebben uiteindelijk 4 nieuwe leden voor de raad van beheer en 10 leden voor de algemene vergadering. Een mooi resultaat.
Tijdens de tweede pauze krijgen de mensen de kans om hun mening te geven rond het eerste jaarthema van Ons Leven: “Wie zou jij voorrang willen geven bij de toekenning van nieuwe standplaatsen?” Aan de hand van een kleine invuloefening moeten de aanwezigen een rangschikking maken van situaties waar ze als eerste of als laatste voorrang aan willen geven. Niet evident, maar bijna alle aanwezigen vullen het document onmiddellijk in.
Terwijl Toon een uitleg geeft over het bezoek van minister Keulen aan het terrein van Hasselt, roep ik enkele leden van Ons Leven en twee mensen uit de zaal om de resultaten snel op te tellen. Waarom twee vrijwilligers uit het publiek? Ons Leven had me er op gewezen dat dit noodzakelijk zou zijn, zodat de andere Voyageurs niet de indruk zouden kunnen krijgen dat Ons Leven ‘gesjoemeld’ zou hebben met de resultaten.
Na het optreden van Toon komen we terug om mee te delen dat de eerste voorrang gaat naar 2 situaties (evenveel stemmen), nl. aan mensen die op een illegaal terreintje staan en door de gemeente op straat zullen gezet worden en aan kinderen van 18 jaar die in een eigen wagen willen gaan wonen. Op de tweede plaats willen de meeste Voyageurs voorrang geven aan een oude (schoon)vader en (schoon)moeder van een gezin dat al een vaste plaats heeft op een officieel terrein. Dit resultaat geeft ons een beetje een algemene mening van de Limburgse Voyageurs. We kunnen dit meenemen tijdens toekomstige onderhandelingen of gesprekken met gemeentebesturen e.d. Uiteraard ligt de eindbeslissing steeds in handen van de gemeente.
We sluiten af door iedereen fel te bedanken, door de mensen naar huis te sturen met een stuk taart en een postkaartje als aandenken. Onze Jean heeft een foto van een oude wagen op een kaartje laten drukken. Dit valt in de smaak van de Voyageurs die stilaan naar huis vertrekken.

Eerste algemene indruk? Vrij positief. De leden van Ons Leven hadden een grotere opkomst verwacht, maar we geloven dat de ‘tamtam’ nu wel zijn werk zal doen en de informatie van deze avond een groter deel van de doelgroep zal bereiken.
In elk geval is alles vlot verlopen, de mensen hebben goed meegewerkt en we hebben nieuwe leden kunnen werven. Op naar de volgende stap in het verhaal …

Bezoek van Minister Keulen aan het woonwagenterrein van Hasselt (10 april):
Het bezoek van Keulen aan het terrein van Hasselt is een hele gebeurtenis. Misschien niet voor de bewoners van het terrein zelf want de meeste onder hen houden zich ver af van alle drukte en van de talrijk aanwezige pers, maar wel voor de minister en zijn medewerkers en voor de mensen van Ons Leven. Deze namiddag heb ik uit hun optreden kunnen vaststellen dat het voor hen nog niet zo evident is om een korte, maar duidelijke boodschap over te brengen. Zeker niet voor de leden die nog geen mediatraining gevolgd hebben. Er is weer eens een delegatie uit Antwerpen aanwezig die de minister vandaag ook wil komen vragen om het project ‘Managers van Diversiteit’ verder naar de andere Vlaamse provincies uit te breiden. Een van de vrouwen verwoordt het zo: “We willen graag dat ‘de Kim’ ook bij ons komt werken.” Waarop de minister vraagt: “En waarvoor staat ‘Kim’ dan wel?” Dat was een teken voor mij om even tussen beide te komen en mezelf en het project kort voor te stellen. Hopelijk spreken ze op het kabinet van Keulen vanaf nu niet over ‘de Kim’, als het over het project van Vroem vzw gaat!
Tijdens deze dag voel ik ook hoe bepaalde familievetes een invloed hebben op de omgang van sommige leden van Ons Leven. Ik zou het liefst geen rekening willen houden met dit fenomeen, maar ik vrees dat ik hier niet omheen kan. Toch houdt me dat niet tegen om een praatje te gaan maken met een bewoonster van het terrein en haar uit te nodigen om naar onze volgende teamvergadering (raad van beheer van Ons Leven) te komen. Zij was op onze algemene vergadering maar heeft toen geen inschrijvingsformulier ingevuld, juist omwille van een netelige familiekwestie. Maar nu ze vandaag de minister en de pers te woord heeft gestaan, lijkt zij wel zin te hebben om zich wat meer te gaan inzetten. Ze wil best eens een eerste keer naar de vergadering komen om te proberen. Ik weet niet hoe de andere leden van Ons Leven hierop zullen reageren, maar ik heb altijd duidelijk gemaakt dat ik geen onderscheid wil maken in de deelnemers.
Op weg naar huis pieker ik over de aanpak van onze volgende vergadering. Hoe kan je een groepsdynamiek op gang krijgen als er onderhuids heel wat spanningen zijn? Kunnen taakafspraken en afbakening daarbij helpen? Ik ga daar de komende dagen nog eens heel goed moeten over nadenken!

‘De avonturen van Vroem vzw en Ons Leven’
Digitaal dagboek van Kim Janssens

Maart 2007

Data om te onthouden:
- Woensdag 4 april: algemene vergadering voor alle Limburgse Voyageurs in Genk
- Woensdag 4 april: artikel met o.a. interview met Ons Leven in Knack (indien dit niet verplaatst wordt)
- Dinsdag 10 april: minister Keulen bezoekt het woonwagenterrein van Hasselt
- Zondag 20 mei: Galerijfeesten in Beringen Mijn

Beringen:
De agenda staat vol met gesprekken om concrete ontmoetingsmomenten voor te bereiden. Het lijkt er ook op dat het project van Vroem een gezicht begint te krijgen in de gemeente. Mensen hebben iets opgevangen en lijken best geïnteresseerd.
Ik probeer zo veel mogelijk enkele leden van Ons Leven mee te vragen om deze eerste gesprekken te voeren. Dit levert vaak een positief resultaat op want deze Voyageurs zijn zeer sterk in het vertellen van hun verhaal zodat de mensen snel aangesproken zijn om een duurzamere ontmoeting te kunnen meemaken.

Ons Leven:
Met de Voyageurs maak ik de afspraak dat we maandelijks een teamvergadering houden waarop we de agenda voor de komende weken opmaken en afspraken maken over activiteiten en acties. De vergaderingen worden door mij voorbereid en op een gestructureerde manier gevoerd. Veel tijd voor geklets en geroddel is er niet. De Voyageurs blijken dit te appreciëren, ze durven elkaar zelf de mond te snoeren als er teveel van het onderwerp wordt afgeweken.
Op onze eerste teamvergadering op 13 maart hebben we het ook over de uitbouw van de werking van hun zelforganisatie. Ze beslissen om een vzw op te richten en om meer Voyageurs te betrekken bij hun werk. Nu zijn ze vooral met 4 actieve leden, dit is niet voldoende om de werking in Limburg en later ook in de rest van Vlaanderen te kunnen dragen. Er wordt daarom gekozen om contact te leggen met Voyageurs uit Antwerpen (vnl. het terrein van Deurne) om daar een groep te motiveren om zich aan te sluiten bij Ons Leven. Vrij snel blijkt dat er vanuit Deurne zeker een vraag is om een gelijkaardige werking op te starten. Dit zal dan in de toekomst de Antwerpse afdeling van Ons Leven worden. Enkele mensen van Deurne zullen dit jaar ook de mediatraining volgen.
Maar de Vlaamse werking moet nog even wachten want op dit ogenblik is het belangrijker om het werk van Ons Leven bekend en aanvaard te krijgen bij de andere Voyageurs uit Limburg. Daarom beslissen we om op 4 april een grote ‘algemene vergadering’ te organiseren voor alle Limburgse Voyageurs. Zij zijn welkom om te komen luisteren naar de stand van zaken rond de terreinen in Limburg (veel nieuws zal er niet zijn) en om te horen wat Ons Leven dit jaar concreet wil gaan doen. Maar we beseffen heel goed dat we geen valse verwachtingen kunnen scheppen. Daarom willen we een open en eerlijk gesprek voeren met de andere Voyageurs, zodat zij op de hoogte zijn van wat dat klein groepje zoal uitspookt en wat het nut van hun werking voor hen kan zijn. We zullen ook een oproep doen om lid te worden van de organisatie.
Tijdens onze eerste teamvergadering kiest Ons Leven ook 2 jaarthema’s. Deze thema’s zullen we zowel bij de lokale besturen als bij de andere Voyageurs bespreekbaar maken. De thema’s zijn: het toekennen van nieuwe standplaatsen (wie moet voorrang krijgen?) en de situatie van de illegale terreinen. Het eerste thema over de voorrang bij het toekennen van nieuwe standplaatsen zal bevraagd worden tijdens de vergadering op 4 april.
De uitnodigingen voor 4 april zijn rondgedeeld over elk terrein: het nieuws doet snel de ronde, de mensen zijn nieuwsgierig. Sommige Voyageurs zeggen mij dat ze geloven dat het zaaltje in Genk te klein zal zijn. We zullen wel zien.
Momenteel neemt elk van ons de tijd om de ‘algemene vergadering’ voor te bereiden aan de hand van een soort programma. Iedereen heeft een taak. De Voyageurs hebben me wel duidelijk gemaakt dat ze de uitleg op hun eigen manier zullen brengen. “Dus, Kim, wij gaan geen dure woorden gebruiken, zoals jij dat doet. Anders verstaan de Voyageurs ons niet!”
Maakt niet uit, zolang de boodschap maar zal overkomen, denk ik dan!
Hoe dit afloopt, kan je later lezen.

Februari 2007

Start van het project:
Vroem vzw heeft mij in dienst genomen. Ik heb zo’n 5 jaar geleden als celmedewerker van het woonwagenwerk in Brussel gewerkt. Ik heb vooral contacten gehad met Manoesjen, Voyageurs en Roma. De problematiek van de woonwagenbewoners is mij dus niet onbekend. In de tussentijd heb ik meegewerkt aan de uitbouw van het Schoolopbouwwerk in Brussel. Ik ben blij terug te zijn bij het woonwagenwerk, want de doelgroep ligt mij toch wel zeer nauw aan het hart.
Het project start in de provincie Limburg (duurt voorlopig tot eind oktober 2007) en we hebben gekozen om onze werking eerst uit te bouwen in 3 gemeenten: Beringen, Bilzen en Lommel. Waarom in die gemeenten? Omdat de gemeentebesturen een installatie van een woonwagenterrein in hun ruimtelijk structuurplan hebben opgenomen en dit in de (nabije of verre?) toekomst zullen gaan uitvoeren. Sommige buurtbewoners hebben hier reeds tegen geprotesteerd. We wensen nu lokale medestanders te vinden die open staan voor positieve ontmoetingen met de woonwagenbewoners. Hopelijk kunnen zij anderen ervan overtuigen dat de Voyageurs geen bedreiging vormen. Nog een stapje verder: we wensen zelfs burgers te vinden die open staan voor duurzamere contacten en samen met Voyageurs activiteiten willen organiseren. We proberen ons lokaal netwerk eerst in Beringen uit te bouwen.

Ons Leven:
Ons Leven is een beginnende zelforganisatie van Limburgse Voyageurs. Zij hebben in het verleden politieke acties ondernomen voor het bekomen van meer woonwagenterreinen in Limburg. Dit door te gaan lobbyen bij lokale besturen en bij het provinciebestuur. Hun inzet heeft ertoe geleid dat de Limburgse kleinstedelijke gebieden in het totaal zo’n 150 standplaatsen hebben opgenomen in de ruimtelijke structuurplannen. Thieu Schuurmans was grotendeels verantwoordelijk voor de organisatie van de Voyageurs via een volg- en een kerncomité. Nu zal de ondersteuning van Ons Leven door mij verder worden opgenomen. De bedoeling is om deze groep vrijwilligers sterker te maken zodat ze zelf voor hun rechten kunnen opkomen. De draagkracht bij de achterban moet ook verhoogd worden, niet enkel in Limburg maar ook in andere Vlaamse provincies.
Een hoofddoelstelling van het project is om, naast het lobbywerk, met de mensen van Ons Leven ontmoetingen te organiseren met burgers uit de 3 gekozen gemeenten zodat er een positieve dialoog kan ontstaan tussen hen. Nieuwe vrijwilligers zullen dan ook een mediatraining krijgen om te leren hoe ze moeten omgaan met burgers, beleid en media.
In februari ben ik mezelf komen voorstellen aan Ons Leven: we hebben afgesproken rond welke thema’s we dit jaar gaan werken en er werd een agenda opgesteld voor de komende weken. Deze eerste ontmoetingen verliepen vrij vlot, in een open en eerlijke sfeer. De vrijwilligers zijn met volle moed en veel energie van start gegaan en onze agenda stond al vrij snel vol.

Beringen:
Ik neem contact op met sleutelfiguren uit het lokale beleid, het opbouwwerk en uit plaatselijke verenigingen. Vrij snel blijkt dat het niet zo evident is om ‘ons aanbod’ (ontmoetingsmomenten tussen burgers en Voyageurs) te verkopen aan iedereen. Het is niet omdat bijvoorbeeld een vereniging van gepensioneerden ooit al eens een Turkse namiddag heeft georganiseerd, dat ze open staan voor een infomoment rond woonwagenbewoners, en zeker niet als het toekomstige woonwagenterrein een paar kilometer verder van hun deur gaat komen. Maar hier en daar komen positieve reacties op mijn vraag. We kunnen eerste voorbereidende gesprekken voeren met de integratieraad, enkele parochiepastoors, enkele vrouwenverenigingen, het mijnmuseum en de lokale socialistische fractie. Ook wordt afgesproken dat Ons Leven een infostand gaat organiseren tijdens de ‘Galerijfeesten’, een jaarlijks multicultureel evenement. Tijdens de eerste gesprekken valt op hoe de mensen pleiten voor een ‘voorzichtige’ aanpak van een dergelijke ontmoeting. Ze hebben schrik dat zo’n bijeenkomst ook wel eens tot negatieve reacties kan leiden. Zeker omdat er in het verleden in Beringen al petities tegen de komst van het woonwagenterrein door buurtbewoners werden georganiseerd. Een poging tot confrontatie tussen deze boze buurtbewoners en enkele Voyageurs is toen op niets uitgedraaid.

Kim Janssens.

Reacties op dit dagboek zijn welkom op kim.janssens@vroemvzw.be