|
Finland
Roma Beleidsplan
Cursus Romanes
Het
boek " LAAT MAAR ZITTEN...."
Roma
integreren in Finland
Op
9 december 2010 keurde de Finse regering haar nieuwe meerjarenplan (2011
– 2017) goed voor een verdere integratie van de Roma.
Het is de verderzetting van een langlopend (al meer dan 50 jaar !) Romabeleid
dat tot nu toe zeer succesvol is gebleken.
We promoten het als een voorbeeld voor Vlaanderen, België en Europa.
LAAT
MAAR ZITTEN …
Integratie van Roma is een doe-woord
Uit sinds juni 2009
 |
Leerkrachten,
schoolopbouwwerkers en directies; straathoek- integratie- en opbouwwerkers;
vrijwilligers en beroepskrachten… al meer dan 10 jaar zijn
er in Vlaanderen en Brussel vele tientallen basismensen aan de slag
met Roma.
Heel geëngageerd, heel creatief en vaak ook heel alleen.
Maar ze boeken wel resultaat. Zeker in de toeleiding van Romakinderen
en –jongeren naar het onderwijs.
Dit
boek brengt samen wat aan de basis leeft. Het analyseert oorzaken
en aard van de specificiteit van de Romagroepen. Het ontleedt waar
de knooppunten in de integratie zitten en ontwerpt een uitweg naar
een betere sociale cohesie tussen Roma en gadgé.
|
De
valkuilen en hoe ze te vermijden komen aan bod bij thema’s als
- bemiddelingswerk
- teamopbouw en coaching, met speciale aandacht voor coaching van bemiddelaars
o uit Roma middens,
o uit gadgo middens
o van professionals in reguliere voorzieningen o.m. de school
- projectwerk
- lokaal beleid
Dank
zij toetsvragen en vuistregels wordt het een eerste werkboek voor al wie
zich engageert voor en met Roma … maar ook met andere minderheden,
voor wie tussen de regels wil lezen.
Waarom
dit boek
Uittreksels
Bestellen
bij Garant
Is
er een probleem ?
Sinds de val van het IJzeren Gordijn hebben opnieuw duizenden Roma hun
weg naar België gevonden. Scholen en sociale diensten kregen opeens
een ander slag cliënt binnen. We kregen op korte tijd van overal
meldingen over “eisend gedrag”, “moeilijk bereikbaar”,
“willen niet integreren”… om het bij de minst kwetsende
opmerkingen te houden.
Wij
(Vroem vzw) hadden reeds meerdere decennia ervaring met deze problematiek.
We werken immers met de Belgische Voyageurs, Roms en Manoesjen en ook
met de sporadisch inwijkende Roma. We stonden niet echt te kijken van
de overeenkomsten met onze ervaringen. In feite vonden we voor het eerst
collega’s te velde die konden inkomen in de moeilijkheden die wij
al lang ondervonden.
En net zoals ons hadden zij het vooral moeilijk om precies te duiden wat
nu eigenlijk het probleem wel was: alles wat je tegenkwam met de Roma
kwam je op één of andere manier ook tegen met andere minderheden
.. en toch was het niet hetzelfde. Dat stelde ons meteen voor het probleem:
moeten we of kunnen we specifieke methodieken uitwerken voor de integratie
van de Roma.
Mogen we dat eigenlijk wel ?
Gaan we hen niet nóg meer stigmatiseren ?
In
de praktijk bleek er een tweesprong te groeien.
Aan de basis ontstonden er meteen aangepaste acties. Het waren de meest
geëngageerde maatschappelijk werkers en leerkrachten die contacten
opbouwden met de Roma. Op die manier haalden ze resultaat (vertrouwensrelatie,
toeleiding…) maar het vergde zeer veel inspanning. Met vrijwilligerswerk
alleen was het niet te redden.
De beleidsniveaus stonden voor een ander probleem. In het kader van het
inclusief beleid is er immers geen plaats voor specifieke maatregelen
naar bepaalde bevolkingsgroepen. Tegelijk was het maar al te duidelijk
dat de Roma spontaan zeer weinig inspeelden op de kansen die het beleid
hen bood. Een situatie waaraan we in Vlaanderen hoegenaamd niet gewoon
waren: we zijn met z’n allen behept met het oordeel dat mensen die
niet “willen” integreren geen aanspraak kunnen maken op stimulerende
maatregelen.
Gevolg: op de vragen aan de basis naar meer aangepaste maatregelen voor
Roma kwamen er maar zeer gedeeltelijke antwoorden, als die er al kwamen.
Deze
tweesprong doet zich voor op nog een domein: wie is Roma ?
Vanuit Vroem vzw hanteren we op basis van onze ervaring de sociaal bepaalde
zelfidentificatie: een Roma is een Roma als hij zichzelf zo benoemt en
door de andere Roma als zodanig gezien wordt. Het beleid hanteert zulke
persoonsgebonden omschrijving niet als basis voor maatregelen. En vermits
er (gelukkig!) geen registratie van Roma bestaat vindt het beleid tot
nu toe geen argument voor specifieke acties.
Los
van deze, vaak ideologische, disputen ontwikkelt “de basis”
zeer interessante initiatieven. Met resultaat. En wat het meeste opvalt,
is dat ze bijna allemaal neerkomen op specifieke methoden voor toeleiding
van Roma naar reguliere diensten.
De specificiteit van de Roma ligt hem inderdaad in die brede en diepe
kloof tussen “hen” en “ons”.
Een kloof die maakt dat
- hun reactie op geboden kansen al te vaak neerkomt op “…
Laat maar zitten…”.
- in “onze” samenleving de algemene teneur is als het om integratie
van Roma gaat: “…Laat maar zitten …”
Dit boek wil de inspanningen en de resultaten van al deze basiswerkers
uitdragen naar iedereen die geconfronteerd wordt met Roma: op school,
in de voedselbank, in de sociale dienst, in de arbeidsbemiddeling …
en in het beleid.
Onze
algemene boodschap is dat er wel degelijk specifieke methodieken nodig
zijn om Roma toe te leiden naar reguliere diensten terwijl aparte diensten
voor Roma een averechts effect sorteren.
Wat
je mag verwachten in dit boek.
In het eerste deel gaan we in op het probleem.
Op basis van de theorie van de maatschappelijke kwetsbaarheid geven we
inzicht in de mechanismen die leiden tot marginaliteit.
Aan de hand van de behoeftenpyramide van Maslow in de sociale cohesie
zoeken we naar de cruciale momenten in een integratieproces.
In
het tweede deel reiken we oplossingen aan.
Centraal staat hier de constante nood aan outreaching.
We gaan dieper in op de kansen en valkuilen die je daarbij tegenkomt en
hoe ze te benutten c.q. te vermijden.
We
willen hiermee steun geven aan basiswerkers en hun coaches.
Ook zij moeten steeds opnieuw kiezen tussen “… Laat maar zitten
…” en elk geboden kans(je) grijpen voor de inclusie van een
Roma man, -vrouw- of kind.
|